RGB and CMYK Printing

आपण प्रिंटींग ची basic माहिती घेतली . पण प्रिंटींग व्यवस्थित आणि अचूक होण्यासाठी ज्या creative चे प्रिंटींग होणार आहे ते अचूक असणे अत्यावश्यक असते . खूप वेळा असे होते कि आपण design केलेले artwork जसेच्या तसे print झाल्यावर  दिसत नाही. रंगामध्ये थोडाफार किंवा कधीतरी खूपच जास्त फरक झालेला दिसतो.
तर ह्याचे कारण काय ?
जसे make - up करताना आपण सर्व सौंदर्य प्रसाधने योग्य प्रमाणात आणि योग्य तिथे वापरतो तसेच प्रिटींग करताना सर्व गोष्टी योग्य प्रमाणात वापरल्या जाणे महत्त्वाचे असते .
आणि ह्या मध्ये Designers चा role खूप महत्त्वाचा असतो .
Designer हा जेवढा creative असला पाहिजे तेवढाच तो techinically सुद्धा strong असला पाहिजे .
तरच त्या designer ने बनवलेले artwork प्रिंटींग झाल्यावर सुंदर आणि उठावशीर दिसेल .

काही खूप basic गोष्टी आहेत ज्या एक Graphic Designer म्हणून माहित असल्या पाहिजेत .
आणि त्यामधली पहिली गोष्ट मध्ये आपण कुठल्या प्रक्रियेमध्ये प्रिंट करणार आहोत .
printing च्या दोन महत्त्वाच्या प्रक्रिया आहेत.
१) RGB
२) CMYK
 आता ह्या दोन मधली कुठली प्रक्रिया कधी वापरायची हे आपण बघूया, तर
WEB ह्या क्षेत्राशी related असणाऱ्या designs साठी RGB आणि कागदावर प्रिंट होणाऱ्या गोष्टींसाठी CMYK . काही अपवाद वगळता.

आपण  RGB  आणि CMYK म्हणजे काय ते जाणून घेऊया .
RGB :-  R- Red , G - Green , B - Blue

आणि
CMYK  :- C - Cyan , M - Magenta , Y - Yellow , K - Black

CMYK मध्ये प्रिंटींग करण्याच्या प्रक्रियेला Offset Printing असे म्हणतात.
आता CMYK मध्ये K म्हणजे black कसे ?
हा प्रश्न पडला असेल ना…

तर एक कारण असे आहे कि , B हे आधीच RGB मध्ये Blue साठी वापरले गेले असल्यामुळे गोंधळ होऊ नये म्हणून आणि महत्त्वाचे कारण म्हणजे
CMYK हि ४ colors printing प्रक्रिया असून ती plates ने केली जाते आणि त्यात Black ला Key plate बोलले जाते कारण हि plate artistic related सर्व महत्त्वाची माहिती carry करते म्हणून .Offset प्रिंटींग मध्ये plates चा उपयोग करून प्रिंटींग केले जाते . plates ह्या खालील चित्रात तुम्ही बघू शकतात .

​

​
CMYK प्रिंटींग ला ऑफसेट प्रिंटींग असेही  म्हणतात . मग आता हे कुठे वापरले जाते तर Newspaper, visiting cards, box packaging , books printing , brochures etc.
काही वेळेला तुम्हाला पेपर वर खालच्या बाजूला एक लाईन दिसते . तो ऑफसेट प्रिटींग Symbol चा असतो .

​

RGB प्रिटींग म्हणजे आपण जे फोटो स्टुडीओ मधून प्रिंट काढून घेतो ते .
अगदी नॉर्मल उपयोगासाठी.

काही वेळेला RGB मधून CMYK मध्ये conversion करणे हे कठीण असू शकते आणि मिळणारा result हा चुकीचा असू शकतो.
म्हणून हे सगळे टाळण्यासाठी तुम्ही करत असलेले काम हे कुठल्या प्रक्रियेमध्ये print होणार आहे ह्याची पूर्ण माहिती घेऊनच Designs करा जेणेकरून तुम्ही केलेले designs हे तुम्हाला हवे तसे printing झाल्यावरही दिसेल.

​ In depth खूप माहिती आहे ह्या सगळ्याची पण ती वाचायला खूप क्लिष्ट वाटेल म्हणून थोडे सोपे करून सहज समजेल असे सांगण्याचा प्रयास केला आहे.

- सुप्रिया नार्वेकर

काही वर्षांनी  कानी  पडणारा संवाद …
"अग इंटरनेट चालू नाही आहे , काही प्रोब्लेम झाला आहे का ? मला पेपर वाचायचा आहे ."
ह्याचे कारण  आपण आता ज्या  शतकात  आहोत त्यामध्ये बहुतांश गोष्टी ह्या E - Portal झाल्या आहेत. हातात smart phone आल्यामुळे एखादी गोष्ट लिहिण्यासाठी आपण वही-पेन वापरत नाही, Hoardings च्या ऐवजी Led Screen चा उपयोग केला जातो, पत्रांची जागा E-Mail ने घेतली आहे, कादंबरी- पुस्तके   E-Book वर उपलब्ध आहेत, वर्तमानपत्रे सुद्धा E - Paper वर वाचायला मिळतात .
सगळीकडे Save Tree - Save Paper चे slogans दिसतात, कागदाचा वापर कमीत कमी करण्यावर भर दिला जातो आणि ह्या सगळ्यामुळे printing क्षेत्रापूढे  खूप मोठे आव्हान उभे राहिले आहे.

हे सगळे असले तरी printing चे महत्त्व आपल्याला विसरून चालणार नाही. आता तुम्ही म्हणाल ह्या सगळ्याशी आमचा काय संबंध ???
पण जरा वेगळ्या point of view ने पहिले तर समजेल Printing ने समाज प्रबोधनाच्या कार्यात खूप मोलाचा वाटा उचलला आहे. नाही कळले ?
आता बघा,
लोकमान्य टिळकांनी आपल्या "केसरी"  आणि "मराठा " ह्या वर्तमानपत्रातून जनजागृती केली , आपले स्वत्रांत्र्याबद्दलचे विचार जनतेपर्यंत पोहचवले आणि  हे शक्य झाले कारण तेव्हा मुद्रण कला विकसित झाली होती म्हणून …
जर तेव्हा  प्रिंटींग नसते तर गावोगावी माहिती पोहोचणे किती अवघड झाले असते .
एकेक पुस्तकाच्या १००० प्रती काढल्या जातात जर प्रिंटींग नसेल तर प्रत्येक वेळेला आपणा लिहित बसणार का ?
मग आता आपण जी पुस्तके वाचतो ती printing चीच  कमाल ना !!!
जगभरातल्या बातम्या आपण घर बसल्या वर्तमान पत्रातून वाचतो ते printing मुळेच ना !!!

printing म्हणजे नुसते साहित्य नाही तर आपण जे आपले photos, एखाद्या समारंभाचे photos घेतो हे सारे printing मध्येच आले, घरात लावलेल्या photo frames आपल्या आठवणींना उजाळा देतात हे कौशल्य सुद्धा printing चे !!!
हल्ली personalize gifts ना खूप मागणी आहे. Mug,Calendars,Card Holders,Key chains,Pillows,Mobile covers,T -shirts etc ह्या सगळ्यावर आपल्या आवडत्या  व्यक्तीचा photo लावून ते त्या व्यक्तीला gift म्हणून देऊ शकतो.
दुकानातून ready made gift घेण्यापेक्षा असे personalize gifts दिले तर काय मस्त वाटेल ना… हि पण कमाल printing ची !!!

प्रिंटींग क्षेत्राची भरारी वाखाण्याजोगी आहे. एखाद्या बागेत कशी वेगवेगळ्या प्रकारची फुले असतात आणि त्या प्रत्येकाचे गुणधर्म वेगवेगळे असतात तसच आहे इथे पण …
प्रिंटींग हि खूप मोठी बाग आहे आणि त्यात निरनिराळ्या पद्धतीच्या प्रिंटींग प्रक्रिया आहेत आणि त्या प्रत्येकाचे एक वेगळेच वैशिष्ट्य आहे.
जसे 
Digital printing,
Offset printing,
Screen printing, 
Met Pet printing, 
Lenticular printing म्हणजेच  3D Printing 
हे आणि असे बरेच काही…
खूप मजेशीर आणि शिकण्यासारखे आहे.
तुम्हालाही आवडेल
मग भेटू पुन्हा !!!

-सुप्रिया नार्वेकर

Matching Center

"आमच्या येथे perfect matching वधू - वर मिळतील ."
लग्न आहे कि matching center चे दुकान !!!
गम्मतच वाटते मला हे सगळे पहिले कि.
खरोखरच arrange marriage म्हणजे एखाद्या कटपीस सेन्टरमध्ये जाऊन
साडीला matching blouse piece घेण्यासारखे वाटते .
ते घेताना  कसे तंतोतंत match होत आहे का ते पाहतो,
कुठेही compromise नाही अगदी तसेच !!!
रंग , उंची , चष्मा ,  केस , जाडी , घर , पगार , नोकरी , क्षिक्षण , गाडी
बापरे किती ती मोज मापे !!!
मोज मापांची शेपटी हि हनुमानाच्या शेपटीसारखी  वाढतच जाते .
आणि खासकरून मुला-मुलींच्या अपेक्षा बाजूला इथे तर
त्यांच्या पालकांच्या अपेक्षाच भन्नाट असतात ….
"आमच्या मुलाला ना M. B.A च मुलगी हवी आहे , पगार लाखभर असला  तरी चालेल,
आमच्या मुलीला ना वेगळे राहणारा मुलगा हवा आहे , आणि त्याची गाडी पण हवी हा !!!
हे आणि असे बरेच काही ."
मुला मुलींच्या  नावावर हे  सारे सारे खपवले जाते.
एकदा का मुलांनी पंचविशी ओलांडली म्हणजे संपले सगळे …
मग काय सगळ्या कौटुंबिक समारंभांना विवाह मंडळाचे किंवा सामुहिक वधू वर मेळाव्याचे स्वरूप येते .
आपल्या मुलांबद्दल सांगताना जराही थकत नाहीत हे सर्व ….
कदाचित  आपल्यातले हे hidden गुण त्या बिचाऱ्या मुला मुलींनाहि माहित नसतील. 

बिचारे शांतपणे हे सगळे ऐकत असतात.
आणि मग सगळी मोज मापे पडताळून विवाह नामक एक फार मोठे ध्येय गाठले जाते…
गमतीचा भाग सोडला तर ह्या सगळ्यामध्ये एका खूप मोठ्या गोष्टीकडे दुर्लक्ष केला जातो .
आणि ती म्हणजे "एकमेकांचे स्वभाव ".
स्वभाव मनमिळाऊ पाहिजे हे फक्त  लिहिण्यापुरतीच कागदावर राहते .
दिसणे , नोकरी , शिक्षण ,रंग इ. हे तुमचे समाजातील पत वाढवू शकतात परंतु
स्वभाव तुमची एकमेकांच्या नजरेतील पत वाढवू शकतात.
जर दिसणे , नोकरी , शिक्षण ,रंग इ. अगदी तंतोतंत जुळले पण पुढे जाऊन स्वभावच जुळले नाही तर
काय फायदा !!!
ह्यातून होणारे पर्याय म्हणजे
एक तर मनाविरुद्ध आयुष्यभर संसार करायचा नाहीतर सध्या fashion आहेच घटस्फोट !!!
दोन्ही कुटुंबाला मानिसक त्रास !!!
मग हे सगळे करण्यापेक्षा
दिसणे,नोकरी,शिक्षण,रंग ह्याचबरोबर स्वभाव बघा.
तो पडताळून पहा. अगदी १०० वेळा पडताळून पहा .
तो जर एकदा जुळला,
perfect match झाला तर मग बघा तुमची संसारुपी साडी  किती खुलून दिसते ते !!!
आजूबाजूचे सर्व कसे वळून वळून पाहतील तुमच्याकडे !!!
आणि मग ह्याच समाजात तुम्ही अभिमानाने चालू शकाल …
हे पुरेसे नाही का मग खोट्या मान मरातब पेक्षा !!! 

दृष्ट लागण्याजोगे सारे, गालबोटही कुठे नसे
जग दोघांचे असे रचू की स्वर्ग त्यापुढे फिका पडे !!!
  
- सुप्रिया नार्वेकर

कोल्हापूर वैद्यकीय व आरोग्य  सेवा शिबीर

खूप आतुरतेने वाट  बघतेय

आज सकाळपासून  अस्वस्थ होते . काहीतरी चुकल्यासारखे वाटत होते .
कारण आज माझी रोजच्यासारखी कोल्हापूर वैद्यकीय व आरोग्य  सेवा शिबीर ह्यावर लेख
लिहिण्याची  घाई नव्हती .
रोजची सवय झाली होती ती गेले ७ दिवस …
रोज रात्री झोपताना उद्याच्या लेखाची तयारी करायची ,
मग सकाळी काही बदल असल्यास ते करायचे आणि मग पोस्ट करायचे blog  वर .
हे routine झाले होते पण आज तसे काहीच नव्हते .
मग  विचार आला
नवीन वर्ष कधी येणार ?
पुन्हा कॅम्प  date कधी announce होणार ?
कॅम्प साईट वर लगबग कधी दिसणार ?
पुन्हा  जाऊन  गावकर्यांना कधी भेटणार ?
लहान बाळानबरोबर कधी बोलणार ?
ह्यावर्षी काय नवीन असणार
मला पुन्हा फोन येणार का ?
आणि मग तो कधी येणार ?
पुन्हा माझी निघाण्यासाठीची  गडबड , excitement !!!
वाट बघतेय ह्या साऱ्याची !!!
खूप आतुरतेने वाट  बघतेय
आणि
मला माहित आहे तुम्ही पण सारे ह्याची  तेवढ्याच आतुरतेने वाट बघताय !!!
बरोबर ना  ?

आयुष्याला लागलेले सुंदर वळण म्हणजे ,

कोल्हापूर वैद्यकीय व आरोग्य  सेवा शिबीर

आयुष्याला लागलेली शिस्त म्हणजे

कोल्हापूर वैद्यकीय व आरोग्य  सेवा शिबीर

आयुष्याला मिळालेली कलाटणी  म्हणजे

कोल्हापूर वैद्यकीय व आरोग्य  सेवा शिबीर

आयुष्यावर झालेले संस्कार म्हणजे

कोल्हापूर वैद्यकीय व आरोग्य  सेवा शिबीर

आयुष्यात  अनुभवलेले अनमोल क्षण म्हणजे

कोल्हापूर वैद्यकीय व आरोग्य  सेवा शिबीर

आयुष्यात मनावर  उमटलेला एक गोड ठसा म्हणजे

कोल्हापूर वैद्यकीय व आरोग्य  सेवा शिबीर

आयुष्यात मनावर  उमटलेला एक गोड ठसा म्हणजे

कोल्हापूर वैद्यकीय व आरोग्य  सेवा शिबीर

आणि

आयुष्यभराची पुंजी म्हणजे

कोल्हापूर वैद्यकीय व आरोग्य  सेवा शिबीर

सुप्रिया नार्वेकर

कोल्हापूर वैद्यकिय व आरोग्य सेवा शिबीर-२०१५

 भाग - ७

समग्र परिवर्तन … (लाभार्थी आणि सेवेक ऱ्यांचे  ) 

आपण वेगवेगळ्या ६ भागांमधून कोल्हापूर वैद्यकिय व आरोग्य सेवा शिबीराची माहिती घेतली . 
मला आलेले अनुभव , मी पाहिलेले हे सेवा शिबीर मी तुमच्यापर्यंत पोहचवण्याचा प्रयास केला . 
आणि ह्यामध्ये मला काही श्रद्धावान स्नेह्यांनी खूप मदत केली. 
कोल्हापूर वैद्यकिय व आरोग्य सेवा शिबीर म्हणजे एक नुसते सेवा शिबीर नाही ठरले माझ्यासाठी . 
तर माझ्यासाठी ती एक संस्कार शाळाच होती . 
सतत आपण रडत असतो , माझ्याकडे हे नाही,  माझ्याकडे ते नाही, देवा  मला हे दे , ते दे सतत मागण्या . 
सगळ्या सुख सोयी आहेत आपल्याकडे . 
हातात महागडे smart phone आहेत , hotel , मजा मस्ती , party , shopping सतत चालू असते . पण तरीही समाधान नाही . 
पण ह्या सेवा शिबिराला गेल्यावर कळले कि आपण किती नशीबवान आहोत. 
अजूनही त्या ठिकाणी गावांमध्ये वीज जाते , खूपशा आधुनिक गोष्टी तिथपर्यंत पोहचू शकत नाही पण हि खंत मला तिथल्या कोणत्याही माणसाच्या चेहऱ्यावर दिसली नाही . 
किंबहुना एक वेगळेच समाधान त्यांच्या चेहऱ्यावर दिसत होते . 
ह्या दोन दिवसांच्या कोल्हापूर वैद्यकीय आणि आरोग्य सेवा  शिबिराने माझ्यात खूप बदल झाले , विचार करण्याची दृष्टीच बदलली . 
आपल्या प्रेमाच्या दोन शब्दांनी , आपल्या प्रेमाच्या दोन क्षणांनी जर कोणाच्या चेहऱ्यावर हसू येत असेल तर 
तसे करायला काय हरकत आहे ना ?
दुसऱ्यांना आनंद देण्यात एक वेगळेच समाधान आहे. 
आणि त्याने तुम्ही जगातले सर्वात श्रीमंत व्यक्ती होतात एवढे मात्र नक्की . 
मी घरी आईला मदत करते पण सगळी कामे स्वताची स्वतः करावी हि शिस्त मला ह्या कोल्हापूर वैद्यकीय आणि आरोग्य सेवा शिबिरामुळे लागली . घरी किंवा कुठलेही family function असेल तर काम करते मी 
पण अन्नपूर्णा प्रसादम च्या सेवेमध्ये हातात मोठे पातेले घेऊन , खाली वाकून एका वेळी २५-३० भक्तांना जेवण वाढणे , आणि ते सुद्धा दिवसभर. 
आणि सेवा झाल्यानंतर कंबर दुखतेय , हात दुखतोय अशी तक्रारहि नाही किंवा त्रास हि नाही . हे सारे माझ्यासाठी एक मोठे आश्चर्यच आहे !!! 
प्रत्येक क्षणी वेगवेगळे लोक भेटत होते, वेगवेगळ्या स्वभावांचे आणि म्हणतात न "व्यक्ती तितक्या प्रकृत्ती "
पण प्रत्येकाशी जुळवून घेणे , प्रेमाने वागणे , मिळून मिसळून राहणे हे सारे बदल आपोआपच माझ्यामध्ये झाले . 
भक्तीचे एक वेगळेच रूप मला पहायला मिळाले . 
ज्या बापूंना एकदाही प्रत्यक्ष पहिले नाही त्यावर इतके प्रेम कसे करू शकत कोणी !!!
जो बापू ह्या सगळ्यांसाठी एवढे सगळे करतो त्या बापुसाठी ह्या भक्तांच्या मुखातून येणारे अभंग काळजाचा ठाव घेणारे होते. आपल्या सद्गुरूला प्रेमाने आळवताना 
त्यांचे डोळे पाणावत होते . 
नाही वर्णन करू शकत ह्या भावाचे , प्रेमाचे  !!!

आपण घरी आलेल्या पाहुण्यांचे स्वागत करतो पण ते पण किती असतात ३,४,५ जास्तीत जास्त १० . 
पण २५-२५ जणांचे स्वागत "अतिथी देवो भाव " ह्या वाक्याची शिकवण देऊन गेली , जेव्हा मी गावांमध्ये साहित्य वाटप करायाल गेले होते 
पहिल्या दिवशी तेव्हा . त्यांनी दिलेल्या लिंबू सरबताची गोडी इथे मिळणाऱ्या कोणत्याही five star हॉटेलमध्यल्या सर्वात महागड्या पदार्थापेक्षाही कितीतरी पटीने अधिक होती . तुलनाच नाही त्याला .

असे हे कोल्हापूर वैद्यकीय व आरोग्य सेवा शिबीर मला खूप काही शिकवून गेले . 
बापू मी ऋणी आहे तुझी कि मला तू हि संधी दिलीस . 
माझ्याकडून सेवा करवून घेतलीस. जे काही केलेस ते फक्त तूच आणि जे काही घडले ते फक्त तुझ्याच कृपेने . 

अशी हि कोल्हापूर वैद्यकीय व आरोग्य सेवा शिबीराची लेखनमाला इथेच थांबवते . 
आणि ह्या कॅम्पसाठी मला येणाऱ्या प्रत्येक वर्षी जायला आवडेल आणि तुम्हालाही  संधी मिळावी हीच इच्छा .
आशा आहे तुम्हाला माझे हे प्रयास आवडले असतील ,
काही राहिले असल्यास , चुकले असल्यास क्षमस्व !!!

तुमच्या प्रतिक्रियेची वाट बघतेय !!!

सुप्रिया नार्वेकर 

http://aniruddhabapu-kolhapur-medicalcamp.blogspot.in/

कोल्हापूर वैद्यकिय व आरोग्य सेवा शिबीर-२०१५
भाग - ६

कोल्हापूर वैद्यकिय व आरोग्य सेवा शिबीर - दिवस दुसरा  

रोज सकाळी उठायचे आणि आवरायचे म्हणजे एक मोठा प्रश्नच असतो. 

पण इथे सकाळ कधी होतेय आणि आम्ही कधी तयार होऊन camp site वर जातोय असे होयचे . 

alarm snooze करायची वेळ नाही आली . 

२ फेब्रुवारी २०१५ , सोमवार 

आज कोल्हापूर वैद्यकिय व आरोग्य सेवा शिबीराचा दुसरा दिवस 

कालच्या आठवणी इतक्या भारी होत्या कि आज काय होणार ह्याची चित्र आधीच मनात रंगू लागली . 

आज मी आणि माझी मैत्रीण सकाळी जरा लवकरच उठलो आणि पटापट आवरून महालक्ष्मी आईच्या मंदिरात आईचे दर्शन घायाला गेलो .

आईची पूजा नुकतीच झाली होती . आणि आरतीला सुरुवात झाली'. 

दिवसाची सुरुवातच मांगल्य आणि पवित्र्याने झाली . 

मी दरवर्षी कोल्हापूरला जाते पण ह्या वर्षीचे कोल्हापूर मला खूप काही देऊन गेले.

आईचे दर्शन घेतल्यानंतर आम्ही बस मध्ये बसलो . 

बस पुन्हा camp site च्या दिशेने निघाली . 

बस मध्ये आज जाताना भक्ती गीतांचे सूर होते . 

कॅम्प साईट वर उतरल्यावर सगळीकडे चैतन्याचे वातावरण होते. 

आजचा दिवस आहे Medical check up , Student Distribution आणि अन्नपूर्णा प्रसादमचा.

सगळे volunteers आपापल्या सेवांमध्ये मग्न होते . 

गावकरी भक्त आणि विद्यार्थी यायला सुरुवात झाली होती . 

सर्वप्रथम आम्हाला नाश्ता दिला, आजचा मेनू होता उपमा . 

चहा झाला आणि मग पुन्हा कालच्याप्रमाणे परमेश्वराचे नामस्मरण केले. 

सेवेच्या इथे आमची team गेली .मग एका volunteer ने आम्हाला सेवेची माहिती सांगितली .

आणि मी तर खूप आतुर होते कधी एकदा त्या चिमुकल्यांना खाऊ घालतेय असे झाले होते . 

सेवेच्या आधी आम्हाला सांगण्यात आले की कोणीही चप्पल घालणार नाही सेवा करताना कारण जसे आपण आपल्या घरीसुद्धा जेवताना 

चप्पल घालत नाही .  

किती सुंदर विचार आहेत  … 

करायचे म्हणून करायचे असा भाव नाही . 

प्रसादालायामध्ये मेनू पण झकास होता. बाळे येण्यासाठी थोडा वेळ होता म्हणून मी जेवण जिथे बनवले 

जात होते तेथे गेले . कुतुहूल होते मला कि एवढ्या मोठ्या प्रमाणावर प्रसादम आहे मग ह्याचे जेवण कसे बनवतात

असणार? , भांडी किती मोठी असणार ?, भाज्या कशा कापत असणार? , मीठ , मसाला कसा टाकत असणार ? हे आणि बरेच !!!

तिथे गेल्यावर पाहिलं तर उंच उंच भांडी होती जेवण बनवण्यासाठी , त्याला तिथे  विहीर असे म्हणतात . 

तेव्हा मनात विचार आला कि जेव्हा घरी आपण स्वयंपाक बनवतो तेव्हा आपले चमचे , वाटी असे अंदाज असतात बंधालले आणि तरीसुद्धा  

कधीतरी काहीतरी की जास्त प्रमाणात होते मग इथे एवढ्या मोठ्या प्रमाणात जेवण बनवायचे ???? 

हे कसे करत असतील ? मग एका कार्यकर्त्याला विचारले "हे तुम्ही कसे करता ? तर त्यांनी दिलेले उत्तर खूप गोड होते . 

ते म्हणाले "काही नाही मी माझ्या परमेश्वराचे नाव घेतो आणि टाकतो सगळे , मग काय तोच घेतो उत्तम करवून . आणि ह्याचा 

अनुभव मी जेव्हा नंतर जेवले तेव्हा आला , अतिशय रुचकर होते !!!   

मेनू होता भात , भाजी , आमटी , शिरा, लोणचे आणि लिंबू. 

हळू हळू छोटी छोटी पावले दिसू लागली . 

डोक्यावर टोपी , हातात पिशवी त्यात त्यांना दिलेला खाऊ आणि इतर साहित्य , सांभाळत सांभाळत लगबगीने एकमेकांचा हात पकडून एका रांगेत बैठकीवर जाऊन बसले . 

मग आम्ही जेवण वाढायला सुरुवात केली . 

एका वेळी अंदाजे १० रांगा होत्या आणि प्रत्येक रांगेत अंदाजे ३० मुले बसत होती. 

२-२ च्या रांगा प्रमाणे volunteers विभागले होते . 

जेवण देण्यासाठी  १ team आणि वाढण्यासाठी १ team असे केले होते . 

perfect management !!!

मी वाढण्यासाठी होते .  

जेवण पूर्ण वाढून  झाल्यावर सुरुवात करण्याच्या आधी 

वदनी कवळ घेता हे एकासुरात म्हटले बाळांनी . 

किती सुंदर संस्कार हे !!!

किती गोड बाळ सारी  … 

त्यांना जेवू घालताना आलेला अनुभव भन्नाट होता . 

Annapurna Prasadam

हे करताना दुपार कधी होऊन गेली आणि ४ वाजून गेले हे कळलेच नाही . 

मी आणि माझी मैत्रीण  जेवलो नव्हतो. 

तिथले स्थानिक कार्यकर्ते आम्हाला जेवून घ्या असे सारखे सांगत होते पण 

आमचे पोट तर त्या बाळांना जेवू घालून कधीच भरले होते . 

तृप्त झालो होतो. 

अस्मानी आनंद होता . 

मध्ये मध्ये जेव्हा  break मिळायचा तेव्हा तेव्हा मी camp site वर जाऊन बाकी सगळे पाहायचे . 

आपण एक काम करूया camp site च्या सुरुवातीच्या ठिकाणी जाऊया . 

सर्वप्रथम मी जेथून विद्यार्थी येत होते तिथे गेले ,

बस मधून विद्यार्थी खाली उतरत होते ,

आणि एक गोष्ट आवर्जून सांगावीशी वाटते कि हि बाळे बसमधून खाली उतरतानाच त्यांना टोपी दिली जात होती . 

म्हणजेच camp पर्यंत चालत जाताना त्यांना उन लागू नये . एवढी काळजी मी तरी नाही पहिली अजून कुठे . 

प्रत्येक शाळेबरोबर २-२ volunteers  दिले होते जेणेकरून कोणाचे काही राहून जाऊ नये . 

सुरुवातीला सर्वांचे medical check up केले जात होते . 

सर्व डॉक्टर्स अत्यंत प्रेमाने , आपुलकीने तपासणी करत होते .

विद्यार्थ्यांना  औषधे, विटामिन्स साठी tonic,कृमीवरील tonic दिले जात होती.

 नंतर student distribution कक्ष होता तिथे बाळांना चप्पल दिली जात होती आणि तिसुद्धा all season म्हणजेच 

बाळांना कोणत्याही ऋतूमध्ये त्रास होऊ नये . 

इतका खोल विचार करणे खरच साधी गोष्ट नाही . 

विद्यार्थ्यांना मेणबत्त्या, माचीस,

सद्गुरु श्री अनिरुद्ध बापू  ह्यांच्या "अनिरुद्ध आदेश पथक " ह्या अंतर्गत वर्षभर चालवल्या जाणाऱ्या चाराख्यामधून जो सुत निघतो 

त्यापासून बनवलेले गणवेश दिले जातात . 

तसेच शाळांच्या शिक्षकांना शाळेसाठी लागणारे साहित्य 

Rings 

cricket kit -  १ bat , ४ stumps , ६ rubbery ball , 

Frisbee Discs दिले जातात . 

ह्यातून एक गोष्ट प्रकर्षाने जाणवली कि 

नुसते आरोग्य नाही तर खेळाचे महत्त सुद्धा तितकेच आहे हे मुलांना समजते . 

हे सगळे झाल्यावर सर्व विद्यार्थी अन्नपूर्णा प्रसादम येथे येतात . 

आणि वर मी ते संगीतालच आहे . 

गावकर्यांसाठी सुद्धा असेच असते . 

वैद्यकीय तपासणीचे details खालील फोटोमधून तुम्हाला समजेल . 

details of medical check up

डोळे तपासणी सुद्धा केली जाते आणि विनामुल्य चष्मे दिले जातात ,

E.C .G  काढला जातो , काही मोठा आजार असल्यास तिथल्या सरकारी इस्पितळाचा reference देऊन त्यासंदर्भात 

मार्गदर्शन केले जाते . 

आणि हे सारे विनामुल्य असते . 

आश्चर्य वाटले ना… 

ऊन खूप  असल्याने त्याचा त्रास होऊन कोणाला चक्कर आली तर 

पाण्याबरोबरच लिंबू पाणी सुद्धा होते . 

कुठलीही शिबीर न वाटता हे घर असल्यासारखे वाटत होते आणि प्रत्येक स्वयंसेवक आपल्याच 

घरातले कार्य आहे , आपलीच सारी माणसे आहेत  भावनेने सेवा करत होता . 

ह्या सगळ्यात ५ कधी वाजले कळलंच नाही . 

camp साधारण ५-६ पर्यंत आवरला.  

दिवस कधी निघून गेला कळलेच नाही . 

मग आम्ही साऱ्या मैत्रिणी इतक्या दिवसांनी एकत्र आलो . 

एकमेकी अनुभव सांगू लागलो ,गप्पा रंगल्या आमच्या . 

आणि मग रात्रीच्या जेवणासाठीचा निरोप आला . 

जेवण झाले आणि मग वेळ आली camp मधून निघायची . 

अजिबात मन नव्हते तिथून निघण्यासाठी . 

हे सेवा शिबीर इतक्या लवकर का संपले ?

आजच का निघायचे ?

अजून पाहिजे न काही दिवस 

ह्या सगळ्या विचारांनी  डोळ्यात  पाणी आले. 

आयुष्यातले हे २ दिवस कधीही न विसरण्यासारखे आहेत . 

जेव्हा आपण कोणासाठी काहीतरी मनापासुन करतो तेव्हा मिळणारा 

आनंद हा कोणत्याही इतर आनंदापेक्षा खूप मोठा असतो . 

त्या आनंदातून मिळणारी तृप्ती , समाधान आपल्याला सगळ्यात जास्त श्रीमंत करते . 

असे हे  कोल्हापूर वैद्यकिय व आरोग्य सेवा शिबीर-२०१५ इथे थांबले 

मी मुद्दाम थांबले म्हणेन कारण हे कधीच संपणार नाही ,

अखंड चालू राहते आणि राहणार … 

अतिशय जड अंतकरणाने मी बस मधले पुन्हा मुंबई ला येण्यासाठी . 

परंतु मनाने अजूनही शिबिरातच होते . 

ह्या सर्व लेखांच्या मालिकेमुळे सर्व आठवणी पुन्हा एकदा ताज्या झाल्या.

क्रमश :

Photo Courtesy : - Kolhapur Medical and Health Care Camp                                         Facebook Page  

सुप्रिया नार्वेकर 

Find More Photos and Videos on 

http://aniruddhabapu-kolhapur-medicalcamp.blogspot.in/

  

कोल्हापूर वैद्यकिय व आरोग्य सेवा शिबीर-२०१५
भाग - ५

कोल्हापूर वैद्यकिय व आरोग्य सेवा शिबीर - दिवस पहिला

१ फेब्रुवारी २०१५, रविवारचा दिवस.
पण हा हा रविवार सुट्टीचा दिवस  म्हणून घरी लोळत पडण्यासाठी  नव्हता.
तर हा रविवार होता काहीतरी वेगळे करण्याचा.
आपण  ज्या समाजात राहतो , त्या समाजाचे सुद्धा आपण काही देणे लागतो .
पण सध्या आपण फक्त आपलाच विचार करतो, फक्त आपल्याच सुखासाठी
प्रयत्न करतो , चुकीचे नाही आहे हे , पण त्याचबरोबर जर आपण ह्या समाजासाठी
काही केले , गरजू  आहेत त्यांच्यासाठी काही केले तर मिळणारे समाधान , आनंद ह्याची
किंमत अमुल्य असते , आणि ह्याचा अनुभव ह्याची देही ह्याची डोळा मी
"कोल्हापूर वैद्यकिय व आरोग्य सेवा शिबीराच्या पहिल्या दिवशी घेतला .
कोल्हापूर वैद्यकिय व आरोग्य सेवा शिबीराने माझ्या विचारसरणीत झालेला बदल
शब्दांत मांडणे कठीण …
असा हा कोल्हापूर वैद्यकिय व आरोग्य सेवा शिबिराचा पहिला दिवस उजाडला .
दिवस नेहमीसारखाच पण  वातावरणात  चैतन्य वेगळेच होते .
सकाळी ५ ला उठले , माझ्या रूम माझ्या अजून २ मैत्रिणी  होत्या. आम्ही तिघी किंबहुना सगळेच कॅम्पवर
लवकरात लवकर पोहचायचे म्हणून पटापट आवरले आणि खाली आलो .
तरीही काही प्रमुख कार्यकर्ते आमच्याआधीच उठून तयार होऊन आम्हां सर्वाना उठवण्यासाठी आले होते ,
management level किती सुंदर आहे ती बघा .
धर्मशाळेच्या खाली आमच्या सर्वांची चहाची सोय  केली होती . आणि पुन्हा एकदा
Bisleri Bottle देण्यात आली. कॅम्प site हि  कोल्हापूर शहरापासून थोडी लांब असल्या कारणाने
आम्हाला आपापल्या बस मध्ये जाऊन बसण्यास सांगितले .
आमच्या आधीच बसेस ready होत्या .
आम्ही सर्व आपापल्या बस मध्ये जाऊन बसलो .
साईट च्या दिशेने सर्व बसेस निघाल्या .
मुंबईत  बघायला न मिळणारी चूल , गाय ,बैल ह्यांना घेऊन निघालेले  गावकरी , डोक्यावर हंडा घेऊन नदीवर निघालेल्या मुली,
वाऱ्यावर झुलणारी पिके , अहाहा काय मन प्रसन्न करणारे दृश्य होते सारे !!!
सगळीकडे प्रसन्नता होती, हे सारे न्ह्याहाळत असताना कॅम्प साईट केव्हा आली कळलंच नाही.
कॅम्प साईट वर गेल्यावर आमच्या सकाळच्या न्याहरीची सोय केली होती …
कोल्हापूर स्पेशल मिसळ-पाव …
कसली भारी होती…
हे सगळे झाल्यावर आम्हाला मैदानात उभे राहायला सांगितले .
कोणत्याही चांगल्या गोष्टींची  सुरुवात हि भगवंताच्या नामस्मरणानेच होते ,तसे आम्ही परेमेश्वरचे नाव घेतले.
जसे तीसऱ्या भागात आपण पहिले कि "वाटप केल्या जाणाऱ्या साहित्याचे अचूक आणि पद्धतशीर
विभाजन केले होते.प्रत्येक गावाप्रमाणे वेगवेगळे भाग होते आणि तिथे banner वर त्या गावाचे नाव होते आणि त्या गावात जाणाऱ्या
group चे . गावाप्रमाणे सर्व गाठोडी व्यवस्थित रचून ठेवली होती.बघण्यासारखे होते ते सगळे "

 

त्याचप्रमाणे group coordinator हातामध्ये placards घेऊन होते जेणेकरून गोंधळ होऊ नये .
इतके पद्धतशीर होते सगळे.
मग group no . प्रमाणे tempo येत होते.
माझा group no. २३ होता . एकूण २६ group होते.
अजून एक गोष्ट सांगावीशी वाटते कि आपला no. येईपर्यंत असंच बसून न राहता आम्हाला तिथे पूर्ण माहिती सांगितली जात होती,कसे वाटप होणार , काय काय आहे त्यात इ , camp साईट वर फिरण्याची मुभा होती .
माझ्यासाठी तर पर्वणीच होती ती ,सगळ्या गोष्टी बारकाईने पहिल्या आणि म्हणूनच कदाचित हे लिहू शकते .
असो
तर पूर्ण साईट वर पाणी वाटप सेवेचे कार्यकर्ते पाणी देत होते…
सगळीकडे उत्साहाचे वातावरण होते .
मग आमच्या group चा no. आला , आम्हाला पाटपन्हाळे आणि बांद्रे वाडी अशी दोन गावे होती.
खूप excite होते ,
सुरुवातच सही होती ती म्हणजे
आपल्याला असलेल्या group चे tempo मध्ये material loading चे काम आपणच करायचे .
खाली दिलेल्या video च्या link वरून तुम्हाला समजू शकेल .
https://www.youtube.com/watch?v=Ow3cua7nJg0
खूप धमाल आली हे करताना .
मग आम्ही टेम्पो मध्ये बसलो गावांमध्ये जाण्यासाठी .
टेम्पोत बसण्याची तर मज्जाच न्यारी होती .
दोन्ही गावांमध्ये वाटप करताना आलेले अनुभव
अंगावर शहारे आणणारे होते.
लहान लहान मुले , त्यांचे आई बाबा , आजीबाई , आजोबा , सगळे आधीच
ठरलेल्या ठिकाणी जमले होते .
चेहऱ्यावर त्यांच्या एक वेगळाच आनंद होता.
आणि त्याही पलीकडचे म्हणजे समाधान होते .
जे आपल्याकडे आहे त्यात ते खुश होते .
कुठेही कसलीही हव नव्हती .
आम्हा सर्वांसाठी लिंबू सरबत,चहा ,पाणी हे सारे त्यांनी ठेवले होते.
केवढे प्रेम त्यांचे !!!
हे सारे काही आपल्या परमेश्वरामुळे होते आहे हा त्यांचा त्यांचा विश्वास  मनात एक वेगळेच घर करून गेला .
सुरुवातीला त्यांनी आपल्या परमेश्वराचे नाव घेतले.
त्यांच्या अभंगांमध्ये जी आर्तता होती , जो भाव होता ,त्याने डोळ्यांच्या कडा अलगद पाणावल्या.
त्यांची ती साधी भोळी भाषा इतकी गोड होती कि काय वर्णन करू त्याचे …
मग यादीप्रमाणे एकेका कुटुंबाचे नाव घेतले जात होते ,
आम्हा कार्यकर्त्यांची एक team उभी राहिली.
१-१ करून वस्तूंचे वाटप होते.
कपड्यांनी भरलेले गाठोडे ,गोधडी, मग साबण (प्रत्येक कुटुंबाला २) , कपडे धुण्याची powder (२ किलो ) , दात  घासण्याची powder (प्रत्येक कुटुंबाला २), जल शुद्धीकरण द्रव्य (१०० मिली ची १ बाटली ) ,खरुज वरील औषध (gamma benzyl ) (१०० मिली ची १ बाटली) , कंगवे , टिकल्या ,
बांगड्या ह्या साऱ्या वस्तूंचे वाटप करण्यात आले . ह्यापैकी साबण , कपडे धुण्याची powder, दात  घासण्याची powder , जल शुद्धीकरण द्रव्य बाटली  ,खरुज वरील औषध  हे साहित्य तेथील स्थानिक स्वयंसेवकांकडून वर्षातून ३ वेळा दिले जाते . 
 

       

हे सारे चालू असताना बाजूला गावकऱ्यांचे अभंग चालूच होते , त्यांच्या गावरान भाषेतील परमेश्वराला आळवणे हे अतिशय गोड होते ,त्यांचे ते साधेभोळे शब्द  हृदयाचा ठाव घेत होते .

https://www.youtube.com/watch?v=eNoCiso3Olg
 लहान मुलांबरोबर , गावकऱ्यानबरोबर मी खूप गप्प मारल्या .
तेव्हा हे समजले कि आता आत आरोग्यविषयक ज्या गोष्टी दिल्या जातात त्याबद्दल त्यांना संपूर्ण माहिती आहे .
एक अनुभव सांगते  तुम्हाला
"एका आजीला मी कुतूहलाने जल शुद्धीकरण द्रव्याच्या बाटलीकडे बोट दाखवून म्हणाले कि ,
आजी , हे कसे वापरायचे ग ? त्यावर त्या आजीने दिलेले उत्तर इतके गोड होते कि काय सांगू तुम्हाला
"अग बाय , सोप्प आहे कि ……....
आम्हासनी सगलं माहित हाय,दरवर्षी तर येत्यात हे सगले ,सगलं शिकवलंय आम्हासनी"
आणि मग त्या आजीने मला संपूर्ण procedure सांगितली . "
इतका तो साधा गोड भाव …
तिथला प्रत्येक क्षण डोळ्यात पाणी आणणारा होता .
प्रत्येक क्षण मनात कोरला जात होता .
ह्या सगळ्या आठवणी घेऊन आम्ही सर्व पुन्हा टेम्पो मध्ये बसलो .
गाव नजरेपासून दूर जात होते पण माझी नजर आणि मी अजूनही मागेच होती .
मग रात्री आम्ही पुन्हा कॅम्प site वर पोहचलो .
तिथे गावकऱ्यानी एक सुंदर सत्संग आयोजित केला होता .

 

आपल्या लाडक्या परमेश्वराला ते आपल्या अभंगातून आळवत होते ,
बेभान होऊन आपल्या लाडक्या  परमेश्वराच्या नामामध्ये तल्लीन होऊन नाचत होते ,
वातावरणात एक वेगळाच जल्लोष होता. मग आम्ही सुद्धा त्यांच्याबरोबर दंग झालो .
दिवसभराचा सारा क्षिण १ क्षणात निघून गेला .
हे सगळे बघून परमेश्वराला म्हटले " देवां काय काय साठवू रे डोळ्यांमध्ये !!!"  कधीही न पाहिलेले आणि अनुभवलेले हे सारे क्षण माझ्यासाठी
आयुष्यभराची सोबत होऊन गेले .
इतके अपार प्रेम , इतकी अपार भक्ती , इतकी अपार श्रद्धा ह्या आधी कधीच अनुभवली नाही .
खरच इतके प्रेम कोणी कसे करू शकते ?
सत्संगानंतर आमची रात्रीच्या जेवणाची वेळ झाली .
अप्रतिम असे गावचे चुलीवारचे जेवण !!!
काय चव वर्णू त्याची !!!
जेवण झाल्यावर आपले ताट ,वाटी आपणच घासून ठेवायची , इथे शिस्त अनुभवायला मिळाली .
खूप लहान लहान गोष्टींमधून खूप काही शिकायला मिळाले .
ह्या सगळ्या सुंदर आणि गोड आठवणी घेऊन आम्ही सर्व पुन्हा एकदा आपापल्या बस मध्ये जाऊन बसलो
रहाण्याच्या ठिकाणी जाण्यासाठी …
आम्ही रूम वर पोहचलो पुन्हा आम्हाला bisleri bottle देण्यात आली , उद्याच्या reporting time सांगण्यात आले .
पण मी अजूनही त्याच आठवणीत होती …
काय झोप लागणार होती मला ???
आजच्या दिवसाच्या आठवणी आणि उद्याच्या दिवसाची उत्सुकता ह्यात रात्र कशी सरली कळलच नाही …
चला मग आता उद्याच्या दिवसाची  करूया !!!
मुले आणि  गावकरी येणार आहेत ना medical check up करायला !!!

क्रमश :

सुप्रिया नार्वेकर 

Find More Photos and Videos on 
http://aniruddhabapu-kolhapur-medicalcamp.blogspot.in/


 

कोल्हापूर वैद्यकिय व आरोग्य सेवा शिबीर-२०१५
भाग -  ४

 (कोल्हापूर वैद्यकिय व आरोग्य सेवा शिबीरासाठी मुंबईहून निघण्याचा दिवस)

अखेर तो दिवस आला ….
३१ फेब्रुवारी २०१५
इतक्या दिवसांची उत्कंठा !!!
कधी एकदा तो दिवस येतोय असे झाले होते .
निघण्याच्या आदल्या दिवशी "एकमेकांना स्ग्स messages चालू होते
"bag pack झाली का ? हे घेतलस का ? ते आहे ना ? झोप आता लवकर… उद्या उठायचे आहे …
बापरे केवढी ती  गडबड आणि तितकीच excitement . कधी एकदा सकाळ होतेय आणि मी bandra ला पोहोचतेय
असे झाले होते .

आणि मग दिवस उजाडला , अतिशय आनंदाने पाय bandra च्या दिशेन धाव घेत होते …
७.५० ला जिथून bus सुटणार होत्या तिथे मी पोहचले .
आणि बघते तर काय सगळ्या बसेस आधीच लागल्या होत्या . प्रत्येक बस वर बस न. चे stickers होते.
मुंबई वरून एकूण २० बसेस होत्या आणि १ बस extra होती कारण पुढे प्रवासात एखाद्या बस चा काही problem झाला तर अडचण नको म्हणून . ती बस पूर्णपणे रिकामी होती. पुन्हा एकदा व्यवस्थापन किती उत्कृष्ट आहे ह्याचा प्रत्यय आला .
संपूर्ण बस रिकामी घेऊन जाणे एवढा विचार कोण करतही नसेल .
बस सुद्धा उत्तम होत्या .
आणि प्रत्येक बस चे coordinator group प्रमाणे उभे होते . मग मी माझ्या बस च्या group च्या line मध्ये
जाऊन उभे राहिले .

Bandra- Leaving Point

    

Bandra- Leaving Point

माझ्या सगळ्या मैत्रिणी वेगवेगळ्या बस मध्ये होत्या त्यामुळे मी शांत शांत होते .
आमच्या चहा/कॉफी आणि glucose ची biscuits ह्यांची सोय सुद्धा केली होती.
आपली सोय किती उत्तम होणार आहे ह्याची कल्पना तेव्हाच आली .
मग १-१ बस तिथून निघाल्या.
मी सुद्धा आमच्या बस मध्ये गेले ,
माझी बस होती १४ नंबरची
आणि मग काय सुरु झाला आमचा प्रवास कोल्हापूर वैद्यकिय व आरोग्य सेवा शिबीराच्या दिशेने !!!
प्रत्येक बस मध्ये अंदाजे ३५-४० जणे आम्ही होतो .
बस मध्ये गेल्यावर थोड्या वेळाने आम्हाला एक Bisleri Bottle  आणि एक packet देण्यात आले .
त्या packet मध्ये १ sandwich, १ चटणीचे पाकीट , १ मेदुवडा , १ वाटी उपमा , ketch up चे sachet,
१ लाडू आणि १ केळ असा सकाळचा नाश्ता देण्यात आला आणि तोसुद्धा चवीला उत्तम …
खर तर आम्ही सेवा करायला चाललो होतो पण सेवा तर आमची होत होती .
बस मध्ये सगळे अनोळखी असून सुद्धा आपलेच वाटत होते .
सगळे ओळखीचे कधी  झाले हे कळलंच नाही .
सर्वात प्रथम Introduction Part झाला .
सगळ्यांमधल्या आपलेपणाने आपण सगळे आज नव्याने आणि पहिल्यांदा भेटलो आहोत हे कुठेही जाणवले नाही.
मग अभंग , अनुभव अशा गप्पा रंगल्या .
आणि मग बस १ ल्या Holt च्या इथे थांबली .
खालापूर येथे पहिला Holt होता , तिथे आम्हाला पुन्हा चहा / कॉफी देण्यात आली .
पुन्हा प्रवास चालू झाला .
धमाल ,मजा , मस्ती करत सातारा कधी आले कळलेच नाही .
एका प्रशस्त hall मध्ये आमच्या  दुपारच्या जेवणाची सोय केली होती .
अप्रतिम जेवण आणि जेवानंतर छास …
अहाहा क्या बात हे !!!
इथे आलेला उत्कृष्ट व्यवस्थापनाचा अजून १ अनुभव …
मी आणि माझ्याबरोबर माझ्या बस मधल्या काही मैत्रिणी अशा आम्ही मागे राहिलो होतो ,
आमचे bus - coordinators होतेच आमच्याबरोबर पण तरीही
अमोलसिंह घाडगे जे core team मध्ये होते ते विचारयला आले कि
कोण -कोण आहे मागे अजून ?
म्हणजेच फक्त coordinators वर जवाबदारी न टाकता प्रत्येक main coordinators चे लक्ष
आम्हा सर्वांवर होते.
मग अमोलसिंह घाडगे  ह्यांच्याबरोबर ह्या संदर्भात विचारणा केली तेव्हा त्यांनी जे काही सांगितले त्यावरून
आमचा प्रवास किती सुखकर आणि सुरक्षित आहे पुन्हा ह्याची खात्री पटली
ते म्हणाले कि
"ह्या २१ बस बरोबर ३ गाड्या अजून गाड्या आहेत .
त्या १ल्या गाडीचे काम म्हणजे सगळ्यात पुढे जाऊन Arrangement झाली आहे का हे बघणे ,
सगळ्या बसेस आल्या का हे पाहणे
मग मधोमध २ री गाडी ,मधली कोणती बस मागे राहिली आहे का ?
कोण पुढे आहे हे सगळे पाहणे
आणि सगळ्यात शेवटी ३ री गाडी ,
सगळ्यात मागे कोण आहे ?
कुठल्या बस चा काही प्रोब्लेम झाला आहे का?
वेगवेगळ्या pick -up point वरून कोणी miss नाही झाले ना ?"
हे सगळे ऐकून मी तर गप्पच झाले …
इतके भन्नाट  coordination …
पुन्हा पुन्हा सांगावसे वाटते
"उत्कृष्ट व्यवस्थापन बघायचे असेल तर ते कोल्हापूर वैद्यकिय व आरोग्य सेवा शिबीरामध्ये …"
मग पुन्हा प्रवास चालू झाला तो थेट कोल्हापूरच्या दिशेने …
७.३०/८ च्या दरम्यान सगळ्या बसेस कोल्हापूर येथील रवी राय हॉल येथे पोहचल्या .
तिथे आम्हा सर्वांची  चहा / कॉफी आणि जेवणाची उत्तम सोय केली होती .
मग एक अतिशय भावपूर्ण सत्संग झाला आणि पुन्हा एकदा लज्जतदार जेवण !!!
इथेसुद्धा २ प्रकारचे जेवण होते म्हणजे
ज्यांना पूर्ण आहार घ्यायचा आहे ते पूर्ण घेऊ शकतात किंवा
fruit salad होते .
काय म्हणावे ह्या प्रेमाला !!!
काय म्हणावे ह्या व्यवस्थापनाला !!!
आता तुम्ही म्हणाल नक्कीच ह्याला प्रत्येक कार्यकर्त्याला खूप खर्च असेल…
पण चकित व्हाल आता कि ह्या कोल्हापूर वैद्यकिय व आरोग्य सेवा शिबीरासाठी
असलेली रक्कम हि पूर्णतः ऐच्छिक होती कोणावरही compulsion नव्हते
आणि ती रक्कम फक्त १२५० रुपये होती .
आश्यर्य वाटले ना … वाटणारच !!!
जिथे हॉल होता तिथे बाजूला माळरान होते.
रात्र आणि वर सुंदर असे चांदणे … अतिशय नयनरम्य असे दृश्य …
त्या चांदण्याचा प्रकाशात न्हाऊन झाल्यावर आम्ही पुन्हा जिथे आमच्या सर्वांची
राहण्याची सोय केली होती तिथे जाण्यासाठी पुन्हा बस मध्ये बसलो.
कोल्हापूरला आपल्या महालक्ष्मी आईच्या मंदिराशेजारी असलेल्या धर्मशाळांमध्ये
आमच्या सगळ्यांची राहण्याची सोय केली होती . तिथे गेल्यावर सुद्धा
आम्हा सर्वांना पुन्हा १-१ Bisleri Bottle देण्यात आली .
प्रत्येकाला १-१ blanket होते ,
पुन्हा एकदा उत्तम सोय …
मग पुन्हा message आला कि उद्या सकाळी ६. ३० चे reporting आहे …
डोळे एकदम मोठे झाले …
पण गावागावांत जाऊन वाटप करणार,गावकरी ,लहान मुले ह्यांच्या बरोबर वेळ
घालवता येणार, कसे असणार हे सगळे ह्या सगळ्या कल्पनांत मी रमून गेले
निघण्याचा दिवसच  इतका भन्नाट गेला कि उद्यापासून काय धमाल असणार
ह्याच विचारांमध्ये होते.
एक खास गोष्ट मला जाणवली कि प्रत्येक ठिकाणी
नवीन नवीन व्यक्ती आपल्याबरोबर arrange केल्या होत्या .
म्हणजे बस मध्ये असणारे , राहण्याच्या ठिकाणी एकत्र नव्हते .
ह्यामुळे सगळ्यांबरोबर मिळून मिसळून कसे वागायचे ,एकत्र कसे राहायचे
हे शिकायला मिळाले .
हि गोष्ट मनाला अतिशय भावली …
दिवसभराच्या ह्या सुंदर आठवणी मनामध्ये साठवून  उद्याच्या
कोल्हापूर वैद्यकिय व आरोग्य सेवा शिबीराच्या १ दिवसासाची
स्वप्ने रंगवत झोप  कधी लागली हे कळलच नाही .
क्रमश :

Kolhapur medical and health care camp

 Photo Courtesy :- Kolhapur Medical and Healthcare Camp FB Page




सुप्रिया नार्वेकर