"तिळगुळ घ्या आणि गोड गोड बोला "

आजचा दिवससुद्धा नेहमीसारखाच सुरु झाला. ऑफिसला जाण्यासाठी नेहमीची बस पकडली. गेली ३ वर्षे ह्याच बसने प्रवास करतेय, पण आजचे conductor काका वेगळे होते. गर्दीही फारशी नव्हती आज. तिकीट देण्यासाठी ते माझ्याकडे आले , नेहमीचे नसल्यामुळे त्यांना stop चे नाव सांगून १२ रुपये दिले, त्यांनी machine मधून तिकीट फाडले आणि मला दिले, ते घेताना माझ्या सवयीप्रमाणे मी त्यांना  " Thank You " बोलले. माझ्या अपेक्षेप्रमाणे ते पुढे निघून जायला हवे होते पण ते तिथेच थांबले. मी त्यांच्याकडे पाहिले , मला वाटले काही राहिले का ? पण ते माझ्याकडे पाहत म्हणाले " बाळा मला माझ्या ह्या नोकरीत आजपर्यंत कोणी तिकीट दिल्यानंतर "Thank You " नाही बोलले. उलट सुट्टे पैसे मागितले, पुढे जा म्हणालो तर उद्धटासारखी उत्तरे मिळतात. पण तू बोललीस , नेहमी सुखी आणि आनंदी राहशील." आणि ते पुढे गेले.

ते पुढे निघून गेले पण मी मात्र त्याच विचारात रहिले.
" Thank You " म्हणणे हि माझी फार पूर्वीपासूनची सवय आहे. मग ते Bus Conductor असो, रेल्वेचे तिकीट देणारे असो , auto वाला किंवा taxi वाला किंवा दुकानदार असो.
पण आज एक गोष्ट समजली कि माझ्या " Thank You " बोलण्याने मी एक क्षण का होईना कोणालातरी आनंद देऊ शकले, समाधान देऊ शकले आणि त्याने माझ्या मनाला दुप्पट / तिप्पट समाधान मिळाले. प्रेम दिल्याने वाढते ह्याचा पुन्हा एकदा अनुभव आला.
हेच प्रेम देण्यासाठी पैशांची किंवा वेगळे काही कष्ट घेण्याची गरज नाही.  फक्त आपली वाणी रसाळ असावी. शब्द नाती जोडतात आणि तोडतातही.
त्यामुळे एखाद्याशी कटू बोलण्यापेक्षा थोडे गोड बोललो तर आपलं काहीच बिघडत नाही.

योगायोगाने आजचा दिवस आहे "मकर संक्रांतीचा " !!!
सगळे एकमेकांना "तिळगुळ घ्या गोड गोड बोला " ह्या शुभेच्छा देत  आहेत पण हे फक्त messages पुरते मर्यादित न रहाता खऱ्या जीवनात पण तो रसाळपणा आणि ते माधुर्य आले तर जीवन पण किती सुंदर होईल ना !!!
तिळगुळाच्या हलव्यालासुद्धा धार असते पण ती धार सुद्धा एकदा का जीभेशी मैत्री झाली कि विरघळून फक्त गोडवाच देते.
तसच विचारांचे आहे जर आपल्या चांगल्या विचारांची मैत्री योग्य शब्दांशी झाली तर त्यातून फक्त प्रेमच निर्माण होईल.
प. पू. बापूंनी २५ डिसेम्बर २०१४ च्या प्रवचनात सांगितले कि " २०१५ च्या नवीन वर्षाचा संकल्प करूया - प्रेम देण्याचा. ह्या वर्षी आपण थोडे तरी प्रेम द्यायला शिकूया."
आणि आजच्या ह्या अनुभवामुळे हा संकल्प मनात कोरला गेला. नुसते मकरसंक्रातीला गोड बोलण्यापेक्षा हे रसमाधुर्य आयुष्यभर जपले पाहिजे. प्रेम किंवा आनंद दिल्याने वाढतो , कमी होत नाही.
"तिळगुळ घ्या आणि गोड गोड बोला "

- सुप्रिया नार्वेकर

My Artwork for Aniruddha Gurukshetram Ganeshotav Website Under Aniruddha Kaladalan

Check out More here - http://aniruddhagurukshetram-ganeshotsav.blogspot.in/2014/08/ganapati-hd-wallpaper-omkar-vyapaka.html

वाचण्यात एक सुंदर वाक्य आले 

Money can't buy Happiness !!!

खरच आहे हे !!! 

मी एका अनाथाश्रमासाठी काम करते "वात्सल्य" म्हणून.मागच्याच रविवारी तिथे गेले होते.जुन्या मुलांबरोबरच खूप सारी नवीन मुले होती.गोंडस एकदम !!! पण त्या साऱ्या मुलांमधून एका गोड मुलीकडे लक्ष गेले … शरीराने खूप अशक्त होती. वय १ वर्ष. तिकडच्या मावशींना विचारले की काय झाले आहे हिला ?, एवढी अशक्त का दिसते ?, तेव्हा त्या म्हणाल्या कि तिला heart problem आहे. treatment चालू आहे तिची. ऐकून डोळ्यात चटकन पाणी आले पण त्याचबरोबर तिची जगण्यासाठीची झुंज पाहुन ,तिच्या चेहऱ्यावरचे हसू पाहून खूप कौतुक वाटले. आणि मग मनात विचार आला कि जर ती किंवा तिथली इतर मुले आनंदाने जगू शकतात तर मग आपण का नाही ???

आपण सतत ह्या ना कारणाने रडत बसतो, एखादी गोष्ट मनासारखी नाही झाली कि आपण जगातले सगळ्यात दु:खी माणूस म्हणून स्वतःवर stamp मारून मोकळे होते. पण जर आपण जीवनाकडे बघण्याचा दृष्टीकोन बदलला तर जगी सर्व सुखी असा कोण आहे तर आपण नक्की स्वतःकडे बोट दाखवू . 

आपला आनंद हा सर्वस्वी आपल्यावर अवलंबून असतो. आपण आनंदी राहू शकतो कि नाही हे फक्त आपणच  ठरवू शकतो. 

कधी तुम्ही एखादा मस्त गाणी ऐकत ऐटीत रिक्षा चालवणारा रिक्षेवाला पहिला आहे ? त्याची style च भारी असते. भले ती रिक्षा त्याची असो वा नसो पण तो अशा आवेशात चालवत असतो कि जणू काही एखादी BMW किंवा MERCEDES चालवतो आहे. त्याच्या चेहऱ्यावरचा आनंदच  भन्नाट असतो. रस्त्याने चालताना एखाद्या झोपडीत बघा त्यात राहणाऱ्या लोकांच्या चेहऱ्यावर महालात राहण्याचा आनंद असतो. चापून चोपून केस बांधून, रंगीबेरंगी रिबिनी लावून गजरे माळलेल्या मुली जेव्हा  "ताई गजरा घ्या ना बोलतात आणि आपण तो घेतल्यावर  त्यांच्या  चेहऱ्यावर दिसणारा आनंद अनुभवा. रस्त्यावर असलेल्या फेरीवाल्यांचा तोरा असा असतो कि जणू काही एखाद्या mall मध्ये showroom आहे त्यांचे. एखादा वाढदिवस अनाथाश्रमातल्या मुलांबरोबर साजरा करून बघा, आपल्या  वाढदिवासात पण, ते किती खुश असतात ते अनुभवून बघा. जर हे सगळे अशा बिकट परीस्थित पण आनंदी राहू शकतात तर मग आपण का नाही ?

काल घडून गेलेल्या गोष्टींवर रडत बसून आपण आपला आज आणि उद्या दोन्ही वाया घलवतो. 

आनंदाने जगा आणि आनंदाने जगवा.  दुसऱ्याला आनंद देण्यात एक वेगळीच नशा आहे.  कुठेतरी वाचले होते कि "आनंद हा चंदनासारखा असतो , समोरच्याच्या कपाळी लावलात तरी तुमचे हात सुगंधी करतो . "

आणि हाच जीवनाकडे सकारात्मकपणे बघण्याचा दृष्टीकोन मला दिला तो माझ्या बापूने !!!

भूतकाळात अडकून रडत बसण्यापेक्षा जिथे आहात , जसे आहात तिथून नव्याने सुरुवात करायला मला माझ्या बापूने शिकवले. 

बापूच्या विचारांनी , सहवासाने माझी जगण्याकडे बघण्याची दृष्टीच बदलली . 

आणि म्हणूनच मी बोलते कि जगायचे कसे आणि जगवायचे कसे माझ्या बापूने मला शिकवले. 

so 

आनंद घ्या ! आनंद द्या !!!

Smile Please !!! 

- सुप्रिया नार्वेकर

Photoshop Retouching Work

Copyrights @ Supriya Narvekar

Box Packaging - 3D

Copyrights @ Supriya Narvekar